เดินไปด้วยกันนะ

"Reflection ใจเขาใจเรา"

ทำอะไรบ้าง ?

- จับกลุ่ม 4 คน เลือกกันใครจะเป็น A B C D

A : wheelchair 1, observer and presenter 

B : wheelchair 2

C : walker

D :  walker

            เริ่มจากจับฉลากว่ากลุ่มไหนจะได้เริ่มจากตึกHUSO หรือตึกQS2 ซึ่งกลุ่มของเราจับได้ตึกHUSO ขั้นแรกให้  Aมัดขาจากนั้นให้คนในกลุ่มอุ้มขึ้น Wheel chair อย่างถูกวิธี และให้ A เคลื่อน Wheel chair ขึ้นทางลาดหน้าตึกไปขึ้นลิฟต์ชั้น3 โดยที่เพื่อนห้ามช่วย จากนั้นข้ามสะพานตึกQS2 ขึ้นลิปต์ไปชั้น 8 เพื่อนไม่เกิด2คน ช่วยอุ้มขึ้นชั้น9 อีก 1 คนช่วยถือ Wheel chair และเช็คอินถ่ายรูปบนตึกโดยติดทะเลอยู่ข้างหลัง โดยสร้างสรรค์ให้เป็นสัญลักษณ์ที่สะท้อน “ความรักเมืองไทย”จากนั้นเปลี่ยนเป็น B ให้มัดขาและเพื่อนอุ้มนั่ง Wheel chair และอุ้ม Wheel chair ลงมาชั้น8 อย่างถูกวิธี เข้าลิฟต์โดยเพื่อนห้ามช่วย มาชั้น1 ตึก QS2 เคลื่อนด้วยตนเอง จากนั้นให้C รับวอร์คเกอร์ไปและมัดขาทั้งสองข้าง เดินผ่านหน้าคณะ ห้องกิจการนิสิต เดินไปสิกรรม ถ่ายภาพกับอนุสาวรีย์หลอดยาสีฟัน จากนั้นเปลี่ยนเป็นD เดินกลับทางเดิมโดยห้ามเพื่อนช่วย ขึ้นมาห้องเรียนชั้น9
     

ทำอย่างไร?

ส่วนที่1 Wheel Chair ของ AและB

มัดขาAเพื่อเตรียมอุ้มขึ้น Wheel Chair

อุ้มAมานั่งwheel chair เสร็จเรียบร้อย เตรียมเคลื่อนwheel chairไปยังลิฟต์ ตึกHUSO

*เนื่องจากมีผู้อาสาจะช่วยเข็นwheel chairไปยังลิฟต์และขึ้นไปชั้น3 เพื่อข้ามไปตึกQS2

จากนั้นA เข็นwheel chairโดยเพื่อนห้ามช่วย ไปเข้าลิฟต์และขึ้นไปชั้น8 

เมื่อถึงชั้น8 จะต้องให้เพื่อนอุ้มWheel Chair ไปชั้น9 

จากนั้นเพื่อนก็จะอุ้ม A ขึ้นไปชั้น9 ด้วยเช่นกัน

เมื่อถึงชั้น9 ก็เช็คอิน ด้วยการถ่ายภาพที่มีพื้นหลังเป็นทะเล สร้างสรรค์สัญลักษณ์ที่สะท้อน "ความรักเมืองไทย" พร้อม #รักเมืองไทยที่สุดเลย

จากนั้นให้เปลี่ยนคนนั่งwheel chair เป็น B และอุ้มทั้งwheel chair ลงไปชั้น 8 เพื่อเข้าลิฟต์

*เจออาจารย์ฝรั่งท่านนึงให้คำแนะนำเกี่ยวกันการช่วยยก BและWheel Chair ลงไปชั้น8 โดยการให้เอาด้านหลังWheel Chair ลงและมีคนคอยรับอยู่ด้านหลัง อีกสองคนคอยกยอยู่ด้านข้าง

จากกนั้นก็เจอผู้ที่อาสามาช่วยกลุ่มเรายกWheel Chair ลงมายังที่พักบันไดชั้น8 

จากนั้นได้ทดลองอุ้มB ลงมาด้วยการหันหน้าออกไปทางบันได เพื่อให้เพื่อนที่ช่วยยกwheel chair ไม่หนักเกินไป และสะดวกต่อคนยก
 **แต่กลับพบว่าวิธีนี้ทำให้B กลัวและกังวลว่าจะตก มากกว่าวิธีแรกที่เอาด้านหลังลงแต่วิธีแรกนั้นอาจจะทำให้คนที่ช่วยยกWheel Chair หนักและลำบากกว่าเอาด้านหน้าลง

B จะต้องเคลื่อน wheel chair มายังหน้าตึก QS2 

ส่วนที่2 Walker ของ C และ D

จากนั้น ให้C ไปหยิบวอร์คเกอร์และมัดขา 

C จะต้องเดินโดยใช้วอร์คเกอร์ผ่านห้องกิจการนิสิตและเดินไปยัง คณะสิกรรม

เมื่อถึงคณะสิกรรม จะต้องถ่ายภาพพร้อมเช็คอิน ที่หน้าอนุสาวรีย์หลอดยาสีฟัน

สุดท้าย มัดขาD และเปลี่ยนให้  D เป็นคนเดินด้วยวอร์คเกอร์กลับมายังหน้าคณะมนุษยศาสตร์ ฯ 

รู้สึกอย่างไรบ้าง?

               

 A : รู้สึกว่าใช้ชีวิตลำบากมากเพราะเดินไม่ได้ และตอนนั่งวิวแชร์รู้สึกว่าต้องใช้กำลังจากแขนเยอะตอนขึ้นทางลาดเคลื่อนรถแทบไม่ไหวเพราะหนักมากทั้งวิวแชร์และน้ำหนักตัวเราเอง จนมีคนเดินผ่านมาแล้วอาสาที่จะช่วยเหลือ ดีใจมากๆเพราะเราเองก็เข็นขึ้นทางลาดไม่ไหว พอขึ้นลิฟต์คนในลิฟต์ก็ต้องหลบทางให้และด้วยขนาดของวิวแชร์ทำให้ลิฟต์บรรจุตนได้น้อยลงไปอีกเราเลยเกรงใจคนที่มาต่อแถวขึ้นลิฟต์มากๆ ตอนเคลื่อนออกจากลิฟต์มีสะดุดนิดหน่อยเพราะทางไม่เรียบกว่าจะถึงตึกQS2ก็ทำเอาเราเหงื่อแตกไปเยอะเหมือนกัน พอถึงชั้น8 เพื่อนต้องอุ้มไปชั้น9 ก็รู้สึกกลัวตกแล้วก็กลัวเพื่อนหนักมากๆเพราะต้องขึ้นบันได และต้องยกวิวแชร์ขึ้นมาชั้น9 อีก กว่าจะถึงจุดเช็คอินก็แทบหมดแรง

B:ความรู้สึกบี ตอนมัดเท้าแล้วนั้งบนรถWheelchair รับรู้ถึงความรู้สึกของผู้พิการขา คือ รู้สึกกลัว รู้สึกอาย เวลาที่มองว่าเราเป็นผู้พิการแล้วต้องนั่งรถเข็น ต้องใช้ชีวิตด้วยตนเอง แล้วเวลาขึ้นลิฟฟ์เอง ก็เกรงใจคนในลิฟฟ์เพราะรถเข็นมีขนาดใหญ่ไปเบียดคนที่อยู่ข้างใน ตอนเข็นรถ ก็เข็นด้วยความยากลำบาก เพราะไม่เคยใช้ การหมุนทิศทางไปทางต่างๆก็ต้องใช้กำลังแขน รู้สึกเมื่อยล้าที่แขน และสุดท้ายตอนอุ้มรถเข็นลงบันได ตอนนั้นกลัวตก เพราะน้ำหนักรถก็หนัก แล้วแถมเรายังนั่งอยู่บนรถ กลัวคนที่อุ้มรถเข็นเราทำพลาดให้เราตกลงมาได้คะ

C: รู้สึกอึดอัดมากเวลาเดิน จากปกติเราเดินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ สะดวกสบาย เมื่อได้ทำกิจกรรมworkshop บทบาทสมมุติเป็นผู้พิการทำให้ได้รู้สึกเลยว่าการใช้ชีวิตประจำวันลำบากขึ้นมาก ต้องใช้อุปกรณ์ช่วยพยุงเดิน กว่าจะเดินได้แต่ละก้าวต้องใช้กำลังแขนที่จะช่วยขยับให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปได้ และใช้เวลาในการเดินนานและเหนื่อยมากกว่าจะถึงที่หมาย นอกจะต้องระวังรถ ระวังเดินชนคนอื่น ยังต้องระมัดระวังหลุมบนทางเดินและทางต่างระดับอีกด้วย

D: มีความรูสึกอึดอัดมากอยากจะเดินให้ไวๆเพื่อถึงจุดหมายที่ตั้งใจไว้แต่ก็ต้องเดินไปอย่างช้าๆ และค่อยๆยังดีที่มีอุปกรณ์ในการช่วยเดินหากไม่มีไม่รู้จะเดินไปได้ไกลขนาดไหนระหว่างที่เดินก็พบเจอผู้คนที่มองมา บางคนก็เข้ามาถามจะให้ความช่วยเหลือบางคนก็แค่มองและผ่านไปทำให้ได้รู้ด้วยว่าในสังคมนั้นยังมีคนดีๆที่จะคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันและในความรู้สึกก็รู้สึกเห็นใจผู้พิการจริงๆ ขนาดเป็นบทบาทสมมติยังทุลักทุเลกันขนาดนี้แล้ว ผู้พิการจะต้องมีความอดทนขนาดไหนในการดำรงชีวิตในแต่ละวันของพวกเขาจะกินจะเดินก็คงลำบากมากๆ และจากบทบาทสมมตินี้ทำให้เรียนรู้จริงๆทำให้เข้าใจผู้พิการจริงๆหากได้มีโอกาสพบเจอผู้พิการก็อยากจะเข้าไปช่วยเหลือมอบน้ำใจให้แก่กัน

ปัญหาที่พบ

1.อุปกรณ์(วิวแชร์ Wheel chair)มีน้ำหนักเยอะเวลายกก็มีความลำบากทุลักทุเลและยังใช้กันไม่เป็นในการบังคับทิศทาง

2.เวลาในการปฏิบัติบทบาทสมมตินี้ ไม่เพียงพอและอุปกรณ์น้อยเกินไป

3.ในกลุ่มควรมีการคละคนที่ตัวเล็กและคนตัวใหญ่ไปไม่ควรมารวมกันเพราะอาจมีปัญหาในการเคลื่อนย้ายวิวแชร์และคนที่ต้องนั่งวิวแชร์
4.มีบริเวณทางต่างระดับที่ไม่สามารถเข็นรถweelshair ด้วยตนเองได้จึงต้องอาศัยผู้อื่นช่วยในการเข็น
5.การใช้walkerในการช่วยเดินจะต้องใช้กำลังแขนมาก เพราะต้องรับน้ำหนักตัวขณะเคลื่อนไหว  ทำให้เมื่อยล้าที่แขนและมือ

วิธีแก้ไข

1.ควรมีการสอนการใช้อุปกรณ์ให้ถูกวิธีก่อนที่จะทำการปฏิบัติบทบาทสมมติ

2.เวลาในการทำการปฏิบัติบทบาทสมมติก็ควรมีมากกว่าเดิมและจัดสรรอย่างถูกต้อง

3.ในการจัดกลุ่มควรมีการคละคนตัวเล็กและคนตัวใหญ่ไปไม่ควรมาอยู่รวมกัน

ข้อเสนอแนะ

1.ควรมีทางราบในทุกพื้นที่ของมหาวิทยาลัย ทางเดิน ขึ้นลิฟฟ์ ทางลงต่างๆ เพื่อที่ รถเข็น wheel chair สามารถเคลื่อนที่ได้สะดวก

2. อุปกรณ์ช่วยเหลือผู้พิการในจินตนาการ 

จัดทำโดย 

สมาชิกกลุ่ม : 

1.นางสาวกุลธิกา ชนะวัฒน์ปัญญา 55021549
2.นางสาว
3.นางสาวปุณยานุช ต้นวิบูลย์ศักดิ์ 55021564
4.นางสาวสิริรัตน์  โชติสิริ 55021587
5.นางสาวสุภารันต์  กลางคำ 55021588